Aparat SOHO MYNA ALL DISTANCE – brytyjski elegant!

Od zawsze fascynują mnie małe, nieznane, ale ciekawe przedsiębiorstwa związane z fotografią. Tym razem przybliżę troszkę aparat brytyjskiej firmy SOHO LTD. z Londynu produkującej aparaty fotograficzne (przy współpracy m.in. z firmą Kershaw z Leeds) od 1929 do 1947 roku, a więc bardzo krótko porównując działalność tej firmy do innych marek takich jak np. Voigtlander czy Kodak, które mają tradycje fotograficzne sięgające właściwie setek lat. Londyńska fabryka wypuściła na rynek około 11 różnych modeli aparatów w tym wiele ciekawych perełek kolekcjonerskich, takich jak np. SOHO REFLEX (lustrzany aparat wielkofomatowy) lub SOHO PILOT.

W roku 1937 firma SOHO LTD. zaczęła sprzedawać średnioformatowe apraraty (format zdjęć 6×9 cm) SOHO MYNA ALL DISTANCE, które wyszły na rynek w dwóch wersjach: SOHO MYNA ALL DISTANCE (ja posiadam właśnie ten model) i SOHO MYNA ALL DISTANCE MODEL SK12. Obie wersje aparatu były niesamowicie prostymi konstrukcjami. Różnice między modelami polegały na różnych płytkach obiektywowych oraz na wyciągu miechów. W modelu SK12 miech wysuwał się równocześnie z otwieraną klapką aparatu i był troszeczkę inaczej skonstruowany, a w podstawowym modelu ALL DISTANCE fotografujący musiał samodzielnie wysunąć miech po wcześniejszym otwarciu klapy aparatu.

Przejdźmy teraz do opisu możliwości technicznych tego cacka – choć możliwości były niestety niewielkie ponieważ aparaty skierowane były do kompletnych fotoamatorów. Czas otwarcia migawki był tylko jeden: 1/40 sekundy (oznaczony na płycie obiektywu jako „I”) + czas T – polegający na otwarciu migawki przez użytkownika tak długo jak potrzeba. Obiektyw ma stałą przysłonę wynoszącą F16. Jeśli chodzi o możliwość ustawienia ostrości to mamy tylko dwie opcje do wyboru: NEAR – czyli „w pobliżu” (około 1,5 m) oraz FAR – czyli „daleko” (od około 2 m do nieskończoności).

Obudowa tego brytyjskiego eleganta została wykonana z metalu, który został pokryty czarną lekko pomarszczoną okleiną, która szczerze mówiąc prezentuje się wyśmienicie i doskonale imituje coś w rodzaju naturalnej skóry. Pozostałe elementy metalowe są porządnie pokryte pięknym chromem, który mimo upływu 79 lat wygląda niemalże jak nowo położony.

Po raz drugi spotykam się z aparatem, który soczewkę obiektywu ma schowaną za migawką – choć wiem, że jest więcej aparatów z takim właśnie rozwiązaniem – m.in. No. 1A Folding Pocket Kodak, Model D, którego również posiadam w swojej kolekcji. Na koniec mała ciekawostka – aparat SOHO MYNA ALL DISTANCE po wejściu na rynek kosztował tylko… 15 szylingów, a dla jeszcze bardziej ciekawych dodam, że kiedyś w Wielkiej Brytanii 1 funt równał się 20 szylingom. W dzisiejszych czasach aparat ten jest rzadko spotykany w Polsce, lecz w krajach brytyjskich jest to aparat mniej więcej tak popularny jak Druh w naszym kraju, który był produkowany przez WZFO.

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

SOHO MYNA ALL DISTANCE

Aparat VEGA II, czyli Czechosłowackie maleństwo z „maleńkim oczkiem” produkowane w Spółdzielni Druopta Praha.

W czasach gdy Czechy i Słowacja tworzyły jedno państwo – Czechosłowację, w Pradze a więc w stolicy tego kraju istniała fabryka, która zajmowała się produkcją aparatów fotograficznych. Była to firma DRUOPTA – która tak właściwie była spółdzielnią pracy. Założona została w 1950 roku, choć co ciekawe według mojej wiedzy jednym z pierwszych aparatów, który został wyprodukowany w tej fabryce pochodzi z 1949 roku (więc być może firmę założono wcześniej?), a jest to aparat VEGA, który występował właściwie aż w czterech różnych wersjach: VEGA, VEGA II, VEGA III oraz VEGA IV. Napisałem, że jednym z pierwszych był aparat VEGA, bo prawdopodobnie pierwszy był REX I (informacje znalezione w sieci) – prototyp VEGI. DRUOPTA  produkowała jeszcze kilka innych aparatów, głównie wykonanych z bakelitu, ale nie tylko. Do „rodzinki” należały także aparaty: Druoflex, Corina, Corta, Druex, Efekta, Fit II, Fokaflex (produkowany już od 1945 roku przez firmę Heskẏ, lecz DRUOPTA zaczęła jego produkcję w 1950 roku), Inka, Pionyr (Pioneer), RIX oraz Stereokamera. Postaram się nieco przybliżyć „sylwetkę” aparatu VEGA II, a więc jednemu z najstarszych produkowanych przez firmę DRUOPTA.

Małoobrazkowy aparat fotograficzny VEGA II był produkowany w latach 1949 – 1951 (w tym samym czasie był dostępny na rynku aparat VEGA (bez napisu na aparacie), natomiast VEGA III można było kupić w okresie 1957 – 1958 – w trzeciej wersji zostały zamontowane sanki na lampę błyskową). Aparat VEGA IV był najprawdopodobniej produkowany w tych samych latach co wersja trzecia. Wszystkie wersje były do siebie niemal bliźniaczo podobne wizualnie – różnice pojawiały się jeśli chodzi o aspekty techniczne. VEGA w wersji drugiej wyposażony był w centralną migawkę ETAXA (lub CHRONTAX), obie migawki posiadały następujące czasy otwarcia migawki: 1/10, 1/25, 1/50, 1/100, 1/200 + czas „B” oraz „T” z obiektywami DRUOPTAR 4,5/50mm. Zakres przysłon wynosi od 4,5 do 16. Minimalna odległość ostrzenia zaczyna się od 75 cm. Jednak zdarzały się też VEGI II ze świetną i o wiele bogatszą w czasy naświetlania migawką COMPUR RAPID (1/1-1/500 + B) oraz w jaśniejszy obiektyw ETAR 3,5/50mm. Obiektywy w każdym z modeli aparatu VEGA zostały osadzone na metalowym tubusie, który należy wysunąć aby prawidłowo wykonać fotografię. Czechosłowaccy konstruktorzy nie wyposażyli VEGI II w blokadę chroniącą naświetloną klatkę przed wielokrotną ekspozycją, więc trzeba pamiętać aby po każdym wykonanym zdjęciu przesunąć film. Kolejną wpadkę „spece” z firmy DRUOPTA zaliczyli przy wizjerze lunetkowym w jaki zaopatrzony jest VEGA II. „Maleńkim oczkiem” z tytułu wpisu jest właśnie wyżej wymieniony wizjer przez który praktycznie nie można kadrować – jego średnica to niecałe 3mm! Podobny wizjer spotkałem tylko w niemieckim aparacie Balda Jubilette.

Opis techniczny tego „maluszka” mamy za sobą, teraz czas na opis wizualny. Twór Czechosłowackich projektantów nie należy do aparatów nad wyraz pięknych. Jest to prosty aparat bez niepotrzebnych udziwnień. Został wykonany z metalu – jest naprawdę solidny i ciężki jak na jego małe rozmiary. Front tak jak i tył aparatu został oklejony czarną okleiną skóropodobną, która po dziś dzień (mimo, że aparat ma już około 66 lat) prezentuje się bardzo dobrze.

Co do całej serii aparatów VEGA bardzo ciekawe jest zastosowanie aż sześciu różnych typów migawek – były to migawki: DRUO, ETAXA, VEBUR, COMPUR RAPID CHRONTAX i METAX. Na szczególną uwagę zasługuje montaż migawek VEBUR oraz COMPUR RAPID, które były stosowane w aparatach niemieckich.
Poniżej sporządziłem tabelę z typami obiektywów i migawek montowanych do poszczególnych modeli VEGI oraz do prototypu VEGI – aparatu REX I.

Model aparatu Rodzaj obiektywu Typ migawki
REX I (prototyp VEGI) Druoptar 4,5/50mm Druo 1/25-1/100 + B i T
VEGA Druoptar 4,5/50mm Druo 1/25-1/100 + B i T
VEGA II Druoptar 4,5/50mm Chrontax 1/10-1/200 + B i T
VEGA II ETAR 3,5/50mm Compur Rapid 1/1-1/500 + B
VEGA II Druoptar 4,5/50mm ETAXA 1/10-1/200 + B i T
VEGA III Druoptar 3,5/50mm Chrontax 1/10-1/200 + B i T
VEGA III ETAR 3,5/50mm ETAXA 1/10-1/250 + B i T
VEGA IV ETAR 3,5/50mm VEBUR 1/1-1/250 + B
VEGA IV ETAR 3,5/50mm METAX 1/1-1/400 + B
VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

VEGA II - DRUOPTA PRAHA

VEGA II – DRUOPTA PRAHA

DRUOPTA PRAHA - logo firmy

DRUOPTA PRAHA – logo firmy

DRUOPTA PRAHA - logo firmy

DRUOPTA PRAHA – logo firmy

Vredeborch N-BOX – skrzynkowy aparat fotograficzny mało znanej niemieckiej firmy z miasta Nordenham…

Świat fotografii, czyli różnego typu aparaty, różnego rodzaju firmy to temat na bardzo, bardzo grubą książkę, a raczej na wielotomowe wydawnictwo. Do napisania dzisiejszego wpisu skłonił mnie spis moich aparatów, który powoli tworzę w wolnych chwilach (m.in. spisuję numery seryjne body oraz obiektywów). Ostatnim aparatem jaki zindeksowałem był aparat firmy Vredeborch, która została założona w 1945 roku w niemieckim mieście Nordenham, które położone jest na wybrzeżu Morza Północnego. Mówiąc szczerze firma była dla mnie kompletnie anonimowa i właśnie to sprawiło, że zaciekawiłem się jej historią. Fabryka niestety działała stosunkowo krótko – aparaty przestała produkować w 1970 roku, ale co ciekawe upadłość firmy została ogłoszona dopiero szesnaście lat później, bo w 1986 roku. Od początku do końca działalności firma Vredeborch produkowała aparaty skrzynkowe (od 1953 roku produkowała różne aparaty jako podwykonawca, np. dla firmy Neckermann). Ciekawostką jest, że nazwa firmy pochodzi od zamku Vredeborch, który został wzniesiony na początku XV wieku (różne źródła podają, że było to w roku 1404, bądź w roku 1407).

W roku 1955, w fabryce firmy Vredeborch został wyprodukowany aparat Vredeborch N-BOX.  „N” w nazwie oznacza, że został on stworzony dla firmy wysyłkowej NeckermannN-Box to średnioformatowy aparat na błonę zwojową 120, wykonujący zdjęcia w formacie 6×9 (możliwość wykonania 8 zdjęć na jednej kliszy). Jest prostym aparatem skrzynkowym, jednakże wykonanym bardzo estetycznie, z eleganckim frontem. Obrotowa migawka tylko z jednym możliwym czasem naświetlania 1/30 sek. zamontowana w tym modelu sprawia wrażenie niezniszczalnej. Oczywiście producent wyposażył tego BOXa także w czas „B”, czyli „bulb”.

Obiektywem tego sprzętu jest standardowy menisk o ogniskowej 110mm, który posiada dwie wartości przysłony 11 oraz 16. Nie ma mowy o ustawianiu ostrości – ponieważ ma ona stałą wartość – jest niezmienna. Bardzo ciekawym patentem popisał się niemiecki producent, a mianowicie ten niepozorny aparacik został wyposażony we wbudowany żółty filtr – tak bardzo przydatny w fotografii plenerowej, głównie dzięki wzmacnianiu kontrastu zdjęć! Filtr ten możemy zacząć używać po przekręceniu pokrętła w prawą stronę, które znajduje się w literce „O”, na froncie aparatu w napisie „BOX”.

Vredeborch N-BOX był produkowany w dwóch wersjach – z gorącą stopką oraz identyczny aparat bez gorącej stopki. Mam to szczęście i posiadam tę bogatszą wersję, a więc mam możliwość podłączenia lampy błyskowej po zamontowaniu jej na gorącej stopce i podłączeniu do gniazda za pomocą kabelka.

Kadrowanie w N-BOXie jak to zresztą bywa w aparatach skrzynkowych jest nieco uciążliwe, ponieważ trzeba korzystać z powiedzmy sobie szczerze bardzo maleńkich „wizjerów” (2 okienka – jedno na górze aparatu, a drugie na bocznej ścianie, obok pokrętła do przesuwania kolejnych klatek błony światłoczułej).

Kwestie techniczną mamy za sobą, teraz kwestia wizualna i estetyczna. Niemiecki producent z nadmorskiego miasteczka stworzył całkiem ładne „pudełeczko” do robienia zdjęć. Aparat został wykonany z metalu, i oklejony okleiną, która całkiem dobrze imituje prawdziwą skórę. Dodając do tego niklowane elementy takie jak pokrętło przesuwu filmu lub gorąca stopka można śmiało nazwać ten aparat eleganckim. Elegancja ma swoje źródło również w prostocie, ponieważ firma Vredeborch postawiła na klasykę, czyli na aparat bez zbędnych „udziwnień”.

Szczerze powiedziawszy korci mnie aby kiedyś w przyszłości użyć tego aparatu bo mój egzemplarz jest w 100% sprawny technicznie oraz jest praktycznie jak nowy – bez żadnych śladów korozji. Vredeborch N-BOX to pozycja dla miłośników plastycznych kadrów, bo tak prostym obiektywem w jaki jest wyposażony ten box po prostu niemożliwe jest wykonanie fotografii ostrej jak żyleta. Plastyczne zdjęcia posiadają swój urok, a przy odpowiednich umiejętnościach i oczywiście przy odrobinie szczęścia można stworzyć zdjęcie, które do złudzenia będzie przypominać obraz. Tak więc kupujcie BOXy i twórzcie prawdziwe dzieła sztuki…

Na sam koniec przypomniało mi się, że firma Vredeborch posiada bardzo ciekawe logo, które możecie zobaczyć wraz ze zdjęciami aparatu, które są mojego autorstwa.

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

 

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Vredeborch N-BOX

Logo Vredeborch

Logo Vredeborch (logo zapożyczone ze strony www.collectiblend.com)

Aparat Kodak DUAFLEX z obiektywem KODET 75mm/f15 – cacko produkowane w połowie XX wieku!

Dzisiaj chciałbym przedstawić kolejny z aparatów przeznaczonych dla amatorów fotografii żyjących w połowie XX wieku. Z dniem powstania pierwszego aparatu fotograficznego zainteresowanie fotografowaniem przejawiali nie tylko przedstawiciele burżuazji, ale i zwykli, przeciętni ludzie pracujący w fabrykach. Z myślą o mniej zamożnym kliencie powstał między innymi aparat Kodak DUAFLEX, który w połowie XX wieku kosztował jedyne 17 dolarów i 25 centów! Tak, tak – dobrze widzicie – ponad sześćdziesiąt lat temu aparat „małpka” dla przeciętnego obywatela kosztował niecałe 20 dolarów! Czyż to nie był piękny czas dla rozwoju fotografii?

Kodak DUAFLEX był produkowany w latach 1947-1950 przez znaną i cenioną przez każdego człowieka na ziemi firmę EASTMAN KODAK COMPANY w Rochester w Stanach Zjednoczonych. Jako ciekawostkę muszę dodać, iż spotkałem się również z tym samym modelem aparatu produkowanym przez CANADIAN KODAK COMPANY LTD. w Toronto w Kanadzie, ale to nie koniec ciekawostek – był też Kodak DUAFLEX również w pierwszej wersji, lecz produkowany w Anglii (KODAK LIMITED LONDON).
Modeli Kodaka DUAFLEXA były aż cztery – mój to pierwsza wersja tego aparatu – prócz tego były jeszcze wersje DUAFLEX II (1950-1954), DUAFLEX III (1954-1957) i DUAFLEX IV (1955-1960).

Technicznie Kodak DUAFLEX jest raczej kopciuszkiem wśród aparatów fotograficznych i wygląda bardzo blado wśród konkurencji. Czas otwarcia migawki po ustawieniu „suwaka” znajdującego się po prawej stronie aparatu na pozycję „I” wynosi 1/30 sekundy – ale jeszcze prócz tego mamy możliwość ustawienia czasu „B”. Aparat, tak jak nazwa wskazuje (przedrostek „dua”) posiada dwa obiektywy – tradycyjnie ten górny służy do kadrowania, a dolny odpowiada za wykonywanie zdjęć. Przysłona w obiektywie KODET o ogniskowej 75 mm ma wartość 15 i jest stała – nie możemy jej znienić – co sprawia, że aparatem można fotografować głównie na dworze i to w dodatku w mało pochmurne dni. Podobnie sprawa wygląda z ostrością – ostrość jest stała – w żaden sposób nie możemy ingerować w ustawienia ostrości (mimo wszystko zdjęcia wykonane tym aparatem, które poszukałem w sieci wyglądają bardzo dobrze – kontrast jest bardzo dobry, a ostrość przyzwoita).
Kolejną ciekawostką jest sprawa flesza – poszperałem trochę w sieci i doszukałem się informacji, że do Kodaka DUAFLEXA można podłączyć lampę błyskową Kodaline poprzez specjalny uchwyt. Ciekawa jest także szklana „lupa” – wizjer – który jest bardzo duży co sprawia, że kadrowanie jest całkiem łatwe nawet dla laika. Aparaty z serii DUAFLEX musiały być wyposażone w film 620, na którym można było wykonać 12 kwadratowych zdjęć w formacie: 2,5 x 2,5 cala. Od 1990 roku Kodak zaprzestał produkcji tych filmów, podobnie inne firmy. Na szczęście posiadając szpulki od filmu 620, można pewnym sposobem nawinąć film średnioformatowy 120 i cieszyć się w pełni aparatem tym aparatem.

Konstrukcyjnie aparat został solidnie zbutowany mimo, że głównym materiałem z którego jest zrobiony jest bakelit (wiele elementów obudowy to stop aluminium).

Kodak DUAFLEX zapewne w dzisiejszych czasach jest używany tylko i wyłącznie przez maniaków fotografii analogowej, ale raczej tylko w celach testowych. Niewątpliwie w długiej historii firmy EASTMAN KODAK były aparaty o wiele bardziej zaawansowane, lecz wielkim plusem serii DUAFLEX była cena – były to jedne z tańszych aparatów z listy wyprodukowanych przez KODAKA (oczywiście były i takie za niecałe 5$ :)).

P.S. Aparacik ten pochodzi z „tajemniczej” walizki od Pana Zdzisława z Bydgoszczy. Serdecznie Panu dziękuję za podarowanie tylu ciekawych aparatów i innego sprzętu fotograficznego.

Kodak 56X INSTAMATIC CAMERA – mały i plastikowy aparat na film 126.

Dzieje aparatów fotograficznych są bardzo ciekawe, a firm produkujących analogowe „maszynki” do robienia zdjęć jest naprawdę mnóstwo. Są firmy bardzo nieznane i niszowe, ale wiele firm to właściwie legendarne koncerny fotograficzne. Jedną z najbardziej cenionych i znanych firm fotograficznych jest marka Eastman Kodak, założona w 1881 roku przez George’a Eastmana i inwestora Henry’ego Stronga. Serce firmy znajduje się w Stanach Zjednoczonych, a dokładniej w Rochester, w stanie Nowy Jork. Ten ogromny koncern stał się pionierem we wprowadzaniu nowości w świecie fotografii. Kodak od początku istnienia firmy starał się docierać do amatorów i tym samym wprowadził na rynek jako pierwsza na świecie firma – aparat fotograficzny skierowany do amatorskiego użytku. Kolejnym ważnym punktem w dziejach firmy jest produkcja filmów fotograficznych w rolkach 35 mm, a więc popularyzacja standardu fotografii małoobrazkowej. Mimo sukcesu związanego z filmami 35 mm, ogromną popularnością cieszyły się aparaty na film 126, produkowane przez Kodaka od 1963 roku, a potem także aparaty na film 110, które zostały wprowadzone w 1972 roku. Aparaty na te nietypowe filmy zawdzięczały swą popularność niską ceną produktu, prostotą obsługi, a także niewielkimi wymiarami.

Jednym z bardziej popularnych aparacików Kodaka z serii ‚INSTAMATIC’ był Kodak 56X ‚INSTAMATIC’ CAMERA. Produkcję tego modelu rozpoczęto we wrześniu 1972 roku i trwała ona aż do 1977 roku. Ciekawostką jest to, że ten aparat był produkowany przez niemiecki oddział firmy (Kodak AG) i brytyjski (Kodak Ltd.) – mój egzemplarz został wyprodukowany w Wielkiej Brytanii.
Seria Kodak ‚INSTAMATIC’ została stworzona z myślą o bardzo słabo zaawansowanych amatorach – obsługa aparatu była banalna – a najtrudniejszym momentem dla fotografującego było chyba tylko włożenie wkładu 126 z filmem do środka aparatu. Żadnych ustawień odległości, żadnych ustawień czasu naświetlania, żadnych ustawień wartości przysłony – pełna automatyka. Po prostu wkładało się kasetkę z filmem, zamykało się tylną klapkę, naciągało się migawkę i można było tylko naciskać spust migawki.

Kodak 56X ‚INSTAMATIC’ CAMERA wykonywał zdjęcia w kwadracie 28 x 28mm na kliszy typu 126, która notabene była kliszą małoobrazkową, tyle tylko, że zapakowaną w specjalny plastikowy magazynek, który będzie przedstawiony na zdjęciach pod opisem aparatu.
Funkcje aparatu niestety nie powalają na kolana, ale czego oczekiwać po aparacie dla amatora amatorów? Prędkość migawki jest tylko jedna i wynosi 1/50 sekundy. Obiektyw jest bardzo „ciemny” i ma jasność  f 11, a ogniskowa wynosi 43mm – ostrość jest oczywiście stała, nie możemy jej zmieniać. Wizjer jest bardzo maleńki, tak więc kadrowanie może sprawić troszkę problemów. 

Do aparatu można używać „magicznej kostki”, czyli lampy błyskowej w formie kostki, która została wprowadzona na rynek konsumencki w 1970 roku. „Magiczne kostki” (Magicubes, lub inna nazwa X-Cube) wyglądały niemal identycznie jak flesze w formie kostek, które jednak potrzebowały baterii do uzyskania błysku, przez co Magicubes cieszyły się większą popularnością (Magicubes nie potrzebowały baterii do działania). Dzięki jednej kostce można wykonać cztery zdjęcia z błyskiem, ponieważ kostka błyskowa jest wyposażona w cztery żarówki, które podczas błysku spalają się, dzięki czemu dają efekt błysku – więc jest to produkt jednorazowy.

Budowa aparatu Kodak 56X ‚INSTAMATIC’ CAMERA jest bardzo prosta, ale aparacik jest wykonany dość estetycznie. Materiał z jakiego wykonano ten popularny produkt Kodaka to tworzywo sztuczne, które do złudzenia przypomina skórę. Producent postarał się o jakość plastiku, ponieważ aparacik sprawia wrażenie bardzo solidnego maleństwa. 

Seria aparatów kieszonkowych ‚INSTAMATIC’ produkcji Kodaka jest niesamowitą ciekawostką jeśli chodzi o fotografię analogową – sam pomysł wykorzystania magazynków z filmami 126 jest bardzo pionierski, zresztą tak jak przystało na wielką markę jaką niewątpliwie jest Kodak. Myślę, że wprowadzenie na rynek amatorski w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych tak małych i prostych w obsłudze aparatów było dobrym pomysłem, który przyniósł firmie ogromne dochody. Mimo wszystko uważam, że firma Eastman Kodak nie do końca wykorzystała potencjał jaki drzemał w aparatach kieszonkowych, ponieważ aparaty były dostępne głównie na rynku w Wielkiej Brytanii, USA i Niemczech, gdyby rozpowszechniła ten produkt w krajach wschodnich zyski firmy byłyby dwa razy większe. Dlaczego? Aparaty takie jak Kodak 56X ‚INSTAMATIC’ CAMERA były tanie, a jak wiadomo w krajach wschodu w latach 60′ i 70′ brakowało pieniędzy… Mało kogo było stać choćby na niemieckie Praktici.

Osobiście nie wykonywałem zdjęć Kodakiem 56X, z prostej przyczyny – z braku wkładów z kliszą 126 – prawdopodobnie ostatnia firma produkująca takie filmy to włoska FERRANIA, która produkowała te filmy aż do roku 2007. W sieci jest dostępnych wiele filmów wideo, na których jest pokazane jak przerobić kliszę małoobrazkową na film 126, jednak do tego potrzebny jest magazynek od oryginalnego filmu typu 126. 

ADOX Golf IIIA – aparat małoobrazkowy ze świetnym obiektywem Schneider-Kreuznach.

Aparaty kompaktowe bardzo często są ignorowane, i zamiast nich wielu ludzi wybiera lustrzanki, aby tworzyć wspaniałe fotografie. Czy taki wybór jest do końca słuszny? Moim zdaniem nie. Uzasadnię swoją wypowiedź dzięki produktowi niemieckiej marki ADOX (na początku Fotowerke Dr C. Schleussner GmbH), która została założona już w 1860 roku we Frankfurcie nad Menem. Firma stworzona przez Dr. Carla Schleussnera była pierwszym na świecie producentem materiałów fotograficznych. Chemia, filmy i papiery fotograficzne sprzedawane pod nazwą ADOX były i nadal są bardzo cenione wśród fotografów zajmujących się fotografią tradycyjną.
Od 1930 roku, aż do lat sześćdziesiątych firma produkowała również aparaty fotograficzne, m.in. małoobrazkowe (ADOX 300, ADOX Polomat i in.), średnioformatowe (ADOX Sport, ADOX 66 i in.), na film 127 (Adrette 3×4) i na specjalny film (Juka 3×4).

ADOX Golf IIIA, był jednym z ostatnich aparatów produkowanych przez firmę ADOX. Ten małoobrazkowy aparat był produkowany w latach 1964-1965. Niepozorny wygląd i rozmiary są bardzo mylące, ponieważ jest to aparat wyposażony w doskonały obiektyw niewymienny, firmy Schneider-Kreuznach. Niemiecki producent zastosował w tym modelu popularną centralną migawkę PRONTOR 500 LK, produkowaną przez rodzimą firmę Gauthier. Czasy otwarcia migawki wynoszą odpowiednio: 1/15, 1/30, 1/60, 1/125, 1/250, 1/500 plus oczywiście czas „B”. Obiektyw Radionar L 2.8/45mm jest złożony z trzech grup soczewek, więc jest to popularny tryplet, który rysuje niesamowicie ostre zdjęcia. Przednia soczewka posiada powłokę, bądź powłoki antyrefleksyjne w odcieniach fioletu. Ostrość ustawiamy „na oko”, a odległości w metrach wynoszą od 1m do 10m plus nieskończoność. Przysłonę można płynnie regulować, w zakresie od 2.8 aż do 22, a otwór przysłony jest zbliżony do pełnego okręgu. Na obiektywie jest również pierścień do ustawienia czułości błony filmowej, który możemy ustawić od 10-800 ASA.
ADOX Golf IIIA posiada również samowyzwalacz, usytuowany niemalże na pierścieniu do zmiany czasów otwarcia migawki – trzeba przyznać, że mechanizm ten pracuje niesamowicie cicho.
Dużym zaskoczeniem może być posiadanie przez takie maleństwo światłomierza, oczywiście wykonanego z królującego w tamtym czasie selenu. Wskazania światłomierza są widoczne w wizjerze aparatu i są bardzo proste do odczytania, po prostu gdy wskazówka pokrywa się ze wskazówką „z kółeczkiem” mamy poprawnie naświetlony kadr. Co do wizjera to też możemy się miło zaskoczyć, jest dość jasny i duży – posiada także ramkę, która ułatwia kadrowanie.
Do aparatu możemy podłączyć lampę błyskową poprzez sanki, znajdujące się tradycyjnie na górze aparatu, i za pomocą wężyka do synchronizacji, ponieważ aparat posiada takie gniazdo – umiejscowione na obiektywie.

Trzeba przyznać, że ADOX Golf IIIA posiada nietypowy wygląd, jak i również ciekawe rozwiązania techniczne. Bardzo ciekawie producent usytuował naciąg migawki – znajduje się on na dole, pod spodem aparatu i naciąga się go nie kciukiem prawej ręki, lecz kciukiem lewej ręki. Również pod spodem aparatu znajdują się:  gniazdo statywowe, licznik klatek i korbka, którą zwijamy naświetlony film.

Aparat ADOX Golf IIIA wywarł na mnie ogromne wrażenie – wygląda niepozornie, a drzemie w nim wielka siła przebicia. Spory zasób czasów otwarcia migawki, światłomierz (w moim modelu nadal sprawny), doskonały optycznie obiektyw, sprawiają, że ten mały kompakt, może konkurować z wieloma lustrzankami produkowanymi w latach sześćdziesiątych. Sprzęt wykonany bardzo solidnie, jak przystało na niemiecki produkt – do produkcji aparatu użyto metalu i naprawdę mocnego plastiku. W tym aparacie brakuje mi tylko dalmierza, i śmiem twierdzić, że gdyby go posiadał, to ADOX Golf IIIA byłby znany szerszej publiczności, choć dla mnie to i tak sprzęt z dużym potencjałem

RICOH 500G – mały aparat dalmierzowy produkowany na Tajwanie w latach 70′. Dobry sprzęt do fotografii ulicznej.

Fotografia dokumentalna to bardzo trudna dziedzina sztuki, czy macie czasem ochotę wziąć aparat, pójść w miasto i robić zdjęcia? Myślę, że każdy kto interesuje się fotografią ma ochotę „liznąć” fotografii ulicznej. Dzisiejsza notka będzie o aparacie, który posiada niemal każdą cechę porządnego dalmierzowca, którego każdy szanujący się fotoamator, interesujący się street fotografią powinien mieć do dyspozycji.
Producentem „tajemniczego” dalmierzowca jest japońska firma RICOH, która swoją działalność rozpoczęła w roku 1936, wtedy jeszcze pod nazwą Riken Kankoshi Co., Ltd. W początkowym okresie działania firma zajmowała się produkcją i sprzedażą papieru papieru pozytywowego diazo. Jeszcze przed 1940 rokiem firma wyprodukowała swój pierwszy aparat fotograficzny, był nim Riken No.1. Z aparatem tym wiąże się ciekawa historia, którą w telegraficznym skrócie postaram się przybliżyć. Pierwszy aparat marki RICOH, był łudząco podobny do niemieckiej Leici. Aparat został udostępniony konsumentom w sierpniu 1938 roku, mimo, że nie był do końca gotowy do produkcji – to był ogromny błąd japońskiego producenta.
Masową sprzedaż aparatów fotograficznych marka RICOH rozpoczyna po drugiej wojnie światowej. W tym okresie wprowadza na rynek pierwszą na świecie masowo produkowaną lustrzankę dwuobiektywową pod nazwą Ricohflex III.
W latach siedemdziesiątych koncern RICOH główną uwagę skupia na rozwoju firmy i poszukiwaniu nowych rozwiązań technologicznych, również tych cyfrowych. Nie przeszkadzało to jednak w ciągłej produkcji aparatów analogowych.

W 1972 roku na rynku fotograficznym pojawił się maleńki aparat dalmierzowy, pod nazwą RICOH 500G, produkowany na Tajwanie. Jest to sprzęt obsługujący błony 35 mm, a więc to potocznie nazywany – aparat małoobrazkowy. Aparacik mimo naprawdę niewielkich rozmiarów jest godny uznania. Od razu trzeba napisać, że ten dalmierzowiec działa w pełni mechanicznie, co jest ogromnym plusem, a baterii potrzebuje tylko do działania światłomierza i w trybie „A”, czyli priorytecie migawki. Czasy otwarcia migawki centralnej są następujące: 1/8, 1/15, 1/30, 1/60, 1/125, 1/250, 1/500, plus oczywiście „B”. Aparat jest zsynchronizowany z lampą błyskową  przy wszystkich czasach. Samowyzwalacz, który również jest mechaniczny działa z 10 sekundowym opóźnieniem.
Obiektyw RIKENON 2.8/40mm posiada następujące przysłony: 2.8, 4, 5.6, 8, 11, 16. Przysłona przy zwiększaniu wartości przybiera kształt rombu. Na pierścieniu przysłon mamy również do dyspozycji wartość oznaczoną literką „A”, gdy wybierzemy tę opcję to wtedy aparat sam dobierze odpowiednią przysłonę do wybranego przez nas czasu otwarcia migawki. Na przodzie obiektywu – wokół soczewki – mamy „pierścień”, którym ustawiamy parametry dotyczące czułości filmu, które możemy ustawić od 64 do 800 ASA.
Jeśli chodzi o ostrość, to minimalna odległość ostrzenia RIKENONEM zaczyna się od 90 cm, a zakres kończy się na 10 metrach, plus nieskończoność.
Wizjer jest mały ale posiada korekcję błędu paralaksy. Patrząc przez wizjer widzimy wskazania światłomierza, wskazówka pokazuje nam jaką przysłonę powinniśmy użyć. Na środku widzimy oczywiście plamkę dalmierza, która w przypadku RICOHA 500G jest w kształcie rombu i czasem jest słabo widoczna.

Baterie, których potrzebuje RICOH 500G do działania światłomierza i priorytetu migawki, to baterie rtęciowe, typ: PX675, 1,35V. Od wielu lat baterii rtęciowych się nie produkuje, tak więc trzeba poszukać jakieś inne alternatywne rozwiązanie. Możemy użyć baterii: SR44/LR44, 1.5V, czyli popularnych „pastylek”, lub też baterii cynkowych „zinc air” do aparatów słuchowych, o takim napięciu jak rtęciówki, jednak wadą baterii cynkowych jest szybkie zużywanie się tych ogniw – wytrzymują około dwóch miesięcy, bez względu na to czy są w użytku, czy nie.

Sprawy techniczne mamy właściwie za sobą, więc przejdźmy do podsumowania RICOHA 500G. Mimo, iż ten kompakt dalmierzowy został wyprodukowany na Tajwanie, to sprawia wrażenie bardzo solidnego sprzętu – jest wykonany z metalu, a wcale nie jest ciężki, waży zaledwie 420 gram. Wymiary tego maluszka to: 110 x 75 x 56 mm. Widząc wymiary i wagę tego dalmierzowca możemy bez wahania stwierdzić, że jest to idealny aparat do kieszeni, aby mieć go zawsze przy sobie. Dlatego RICOHA 500G mogę polecić fotografom ulicznym, którzy szukają małych, poręcznych, a przy tym dobrych optycznie aparatów. Jedyną wadą RICOHA 500G jest kiepskie uszczelnienie komory filmu, co każdy użytkownik może potwierdzić, tak więc zazwyczaj trzeba samemu uszczelnić aparat, co wymaga kilkunastu minut pracy. Obiektyw RIKENON, wmontowany w korpus aparatu rysuje ostre i kontrastowe zdjęcia, co jest ważnym atutem zdjęć dokumentalnych. Dużą zaletą tego aparatu w czasach obecnych jest jego cena – na aukcjach można go kupić za około 100 zł. Nie musimy wydawać 200 czy 300 zł na Canonety, czy Yashici, bo za 100 zł mamy aparat, który spokojnie dorównuje tym konkurentom. Uważam, że RICOH 500G, jest aparatem niedocenianym, ponieważ posiada wszystko to co rasowy streetowy aparat powinien mieć – mechaniczne działanie, nie wymagające baterii i ostry obiektyw.

Beroquick SL 125 – mały aparat kompaktowy, produkowany przez niemiecką firmę Beier.

W Niemczech od zarania dziejów przemysł związany z fotografią prężnie i nieustannie się rozwijał. Niemcy produkowali najróżniejsze aparaty, od prostych konstrukcji po bardzo zaawansowane „machiny” fotograficzne. Kamera-Fabrik Woldemar Beier to fabryka założona w 1923 roku, w Freital, nieopodal Drezna, założycielem firmy był Woldemar Beier. Ze względu na długą nazwę firmy, potoczna używana nazwa to po prostu Beier. Ta niemiecka fabryka od początku istnienia zajmowała się produkcją aparatów raczej nieskomplikowanych. Już dziewięć lat po rozpoczęciu działalności, firma zaczęła produkcję aparatów małoobrazkowych na film 35 mm (w 1932 roku powstał Beier Beira). Po zakończeniu II wojny światowej Beier nadal był niezależną firmą, dopóki w 1959 roku Niemiecka Republika Demokratyczna przejęła spore udziały w przedsiębiorstwie Woldemara Beiera. W 1962 roku Beier zaprezentował swoje pierwsze aparaty półautomatyczne tzw. „Beier-Matic”. Państwo niemieckie nie spoczęło na laurach i w roku 1972 całkowicie przejęło władzę w firmie Beier, która zmieniła wtedy nazwę na VEB Kamerafabrik Freital. Ostatni aparat pod nazwą Beier został wyprodukowany dziesięć lat później, czyli w 1982 roku.

W roku 1966 firma wypuściła na rynek aparat pod nazwą Beroquick SL 125, i była to eksportowa wersja aparatu Beier Beirette VS. Oba są kompaktami małoobrazkowymi, na film 35 mm. Beroquick SL 125 jest aparatem wyposażonym w trzy czasy otwarcia migawki: 1/30, 1/60, 1/125 i dodatkowo w czas „bulb”. Migawka zamontowana w obiektywie to PRIOMAT, produkowana od roku 1952 przez firmę Zeiss Ikon. Przysłony, których możemy używać w modelu SL 125 przedstawiają się w zakresie od 2.9 do 22. Konstruktorzy z niemieckiej fabryki Beiera zastosowali ciekawe patenty w pierścieniach ustawiających czasy otwarcia migawki i ustawiania przysłon. Kręcąc pierścieniem ustawiania czasów równocześnie zmieniamy dane dotyczące czułości błony (DIN i ASA), a czułości ASA, czyli dzisiejsze ISO możemy ustawić tylko od 25 do 125, a więc bardzo, bardzo skromnie. Podobnie sytuacja ma się do ustawiania przysłon – kręcąc pierścieniem przysłon ustawiamy równocześnie piktogramy (chmurki i słoneczka), które są pomocne dla osób nieznających się na obsłudze aparatu. Po prostu, gdy świecie słońce ustawiamy na słoneczko, gdy jest pochmurnie ustawiamy na chmurkę – prawda, że proste, łatwe i przyjemne? :)

Beroquick SL 125 jest wyposażony w sanki do lampy błyskowej oraz w gniazdo synchronizacji z lampą błyskową, co jak na prosty kompakt jest sporą niespodzianką. Aparat posiada również miejsce na zamontowanie wężyka spustowego, które znajduje się tuż obok przycisku do zwalniania migawki. Wizjer tego maleńkiego aparatu jest równie mały jak sam aparat, posiada jednak ramkę w środku, która ułatwia kadrowanie. Licznik klatek umieszczony jest z tyłu aparatu, po lewej stronie od wizjera. Bardzo ciekawe jest zastosowanie w komorze filmu dociskowej blaszki, która ma na celu dociskanie filmu podczas przewijania kolejnych klatek.

Obiektyw modelu SL 125, czyli Meritar 2.9/45 mm został wyprodukowany przez niemiecką firmę optyczną Ernst Ludwig, a złożony jest z trzech grup soczewek. Przednia soczewka posiada powłoki antyrefleksyjne w niebieskawym odcieniu. Ostrość tym Meritarem możemy ustawić od 60 cm do 10 m, plus nieskończoność.

Podsumowując te piękne „maleństwo” chciałbym zwrócić uwagę, że aparat został wykonany z metalu i mimo małych rozmiarów (11cm x 7,5 cm x 7 cm), waży całkiem sporo jak na kompakt. Beroquick SL 125 był adresowany dla przeciętnego obywatela – fotoamatora, tak więc nie zachwyca bogactwem czasów otwarcia migawki, i nie rzuca na kolana funkcjami. Miał to być prosty aparat, dla kompletnych amatorów, a potwierdzeniem moich słów mogą być piktogramy (słoneczka i chmurki), które pomagały osobie wykonującej zdjęcia w uzyskaniu odpowiedniej ekspozycji w danych warunkach oświetleniowych. Myślę, że aparat spełnił swoją rolę i dzięki dobremu obiektywowi wiele rodzin z lat 60′ i 70′ ma w swoich albumach wiele fotografii wykonanych aparatem Beroquick SL 125, lub „bratem bliźniakiem” Beier Beirette VS. Obecnie aparacik ten zasługuje na uznanie kolekcjonerów i powinien być ozdobą niejednej kolekcji, bo wykonywanie nim zdjęć w czasach obecnych uważam za ogromny fanatyzm analogowego „pstrykania”.

 

 

Porst Compact Reflex S – aparat produkowany w Japonii przez Cosinę dla niemieckiego dystrubutora. Zdjęcia poglądowe.

Czy produkcja aparatu fotograficznego może okazać się bardziej opłacalna w obcym państwie? Oczywiście, że tak – przykładem może być produkcja w Niemczech dla ILFORDA, opisana w poprzednim poście. Niemcy jednak również mają swoją markę, która zlecała produkcję aparatów w innym państwie – w Japonii. Mam na myśli niemieckiego dystrybutora, który działał na rynku fotograficznym już od 1919 roku, pod nazwą PORST. Firma powstała w Norymberdze, na terenie Niemiec, założycielem tejże marki był Hans Porst. Pod marką PORST kryją się aparaty takich producentów jak: Cosina, Balda, Franka, Fuji, Mamiya, Yashica, Taron, i wiele innych. W roku 1996 PORST stał się największą siecią sklepów fotograficznych w Niemczech. Od 2002 roku prawa do nazwy PORST ma niemiecka firma Ringfoto.

Około roku 1977 na rynek została wprowadzona lustrzanka jednoobiektywowa pod nazwą PORST Compact Reflex S. Aparat ten był produkowany przez japońską COSINĘ, firmę, która produkowała aparaty m.in. dla Nikona. W chwili obecnej COSINA skoncentrowała się głównie na produkcji obiektywów (Voigtländer i Zeiss) oraz aparatów dalmierzowych, Voigtländer Bessa oraz Zeiss Ikon.

Wracając do aparatu PORST Compact Reflex S, jest to lustrzanka małoobrazkowa, która jest wierną kopią COSINY CSM, lecz wizualnie aparaty różnią się lekko od siebie. Aparat został wyposażony w migawkę płócienną o przebiegu poziomym, a sterowana jest przez elektromagnes. Migawka posiada zasób czasów od 4 sekund do 1/1000 sekundy plus czas „B”. Czas synchronizacji z lampą błyskową wynosi 1/60 sekundy. Elektronika wprowadzona do aparatu ma swoje wady – gdy baterie (typ SR/LR44) rozładują się, mamy do dyspozycji tylko jeden czas mechaniczny, który otwiera migawkę tylko na czasie 1/50 sekundy.
Matówka posiada poziomy klin i mikroraster, co bardzo ułatwia ustawianie ostrości. Pokrycie matówki z obrazem oscyluje w granicach 93%, co jest bardzo dobrym wynikiem. W wizjerze, który jest duży i jasny mamy widoczne diody, które wskazują nam czy zdjęcie jest dobrze naświetlone. Patrząc przez wizjer widzimy do góry dwie strzałki, jedna z lewej, druga z prawej strony, a po środku kropeczkę, gdy zdjęcie jest prawidłowo naświetlone to kropeczka musi mieć kolor zielony. Pomiar światła w Compact Reflex S jest mierzony w systemie TTL, czyli przez obiektyw, dzieje się to przy użyciu czujników CdS.
Elektronika znalazła również swoje zastosowanie w działaniu samowyzwalacza, z 10 sekundowym opóźnieniem. Obok samowyzwalacza jest czerwona dioda, która sygnalizuje jego pracę.
Mimo wprowadzenia elektroniki, aparat ma sporo funkcji czysto mechanicznych, wymagających ręcznej obsługi. Naciąg migawki odbywa się za pomocą tradycyjnej dźwigienki znajdującej się po prawej stronie aparatu, u góry. Ustawianie czasów otwarcia migawki i zmiana czułości filmu (od 25-3200 ISO) również odbywa się ręcznie, za pomocą pokrętła, obok spustu migawki. Spust migawki ma funkcję blokady ekspozycji, a odbywa się to za pomocą przełącznika A-L, zamontowanego wokół spustu.
Skończony film trzeba zwinąć z powrotem do kasetki, PORST Compact Reflex S nie posiada jednak automatycznego zwijania kliszy – tą czynność wykonuje się to kręcąc tradycyjną korbką znajdującą się z lewej strony, u góry aparatu.
Kończąc opis samego korpusu muszę stwierdzić, że PORST Compact Reflex S, produkowany przez Cosinę to bardzo dobra lustrzanka. Główne zalety aparatu to: waga (540 gram, bez obiektywu), wymiary (136 x 83 x 51 mm, bez obiektywu) i przede wszystkim gwint M42, dzięki któremu do tego PORSTA możemy wykorzystywać świetne optycznie, a przy tym bardzo tanie obecnie obiektywy.

Standardowo mocowany obiektyw do Compact Reflexa S, to PORST COLOR REFLEX MC AUTO 1:1.7/50mm, a więc bardzo jasna stałka, pozwalająca na wykonywanie zdjęć w pomieszczeniach bez użycia lampy błyskowej. Obiektyw ten posiada aż sześć soczewek, a przednia jest pokryta wieloma warstwami powłok antyrefleksyjnych. Do obiektywu można dokręcać filtry o średnicy 49.
Jeśli chodzi o zakres przysłon jakie możemy zastosować to przedstawiają się w zakresie od 1.7 do 16, a pierścień przysłon działa skokowo. Ten bardzo jasny obiektyw posiada również przełącznik AUTO – MANUAL, który pozwala na przymknięcie przysłony do wartości roboczej, a więc obserwacji kadru jaki wykonamy, jeszcze przed zrobieniem zdjęcia.
Ostrość możemy ustawić już od 50 cm, kończąc na 10 metrach, plus nieskończoność. Na pierścieniu ostrości mamy również parametry opisane w stopach.

Podsumowując moje dzisiejsze zapiski, które starałem się przedstawić najprostszym językiem uważam PORSTA Compact Reflexa S, za bardzo dobry aparat fotograficzny wyposażony dodatkowo w mega jasny obiektyw. Japoński producent w niewielkim stopniu zastosował w tym modelu systemy elektroniczne, i chwała mu za to – jednak jeden czas mechaniczny, to stanowczo za mało jak na aparat tak znanej marki, jaką była w tamtym czasie Cosina. Prawda jest taka, że idąc na zdjęcia z PORSTEM Compact Reflexem trzeba pamiętać o zapasowych bateriach, inaczej możemy się tylko rozczarować, mając do dyspozycji czas 1/50.
Bardzo bym chciał, aby ten 36 letni sprzęt był wykorzystywany w obecnych czasach i bardzo prawdopodobne, że tak może się stać, ponieważ w chwili obecnej mamy powrót do fotografii analogowej wśród młodych ludzi. PORST oferuje spory zakres czasów, dobry obiektyw, a przede wszystkim bez dwóch zdań jest lepszy od radzieckich Zenitów, które obecnie wracają do łask dzięki młodzieży – tylko czy „pstrykanie” analogiem nie jest dzisiaj tylko zwykłym lansem? Tym pytaniem kończę swoją wypowiedź i zapraszam do obejrzenia zdjęć aparatu i kilku zdjęć mojego autorstwa, wykonanych tym egzemplarzem.

Zawiła historia niepozornego aparatu – ILFORD SPORTSMAN L. Aparat cenionej angielskiej marki, produkowany w Niemczech.

Każdy kto interesuje się fotografią analogową doskonale zna firmę Ilford, założoną przez Alfreda Hugha Harmana, w roku 1879 w angielskim miasteczku o takiej samej nazwie co firma – obecnie Ilford jest dzielnicą Londynu. Przedsiębiorstwo od początku istnienia zajmowało się głównie produkcją materiałów fotograficznych, filmów kolorowych i czarno-białych, te drugie po dziś dzień są flagowym produktem firmy. Ilford zajmował się także produkcją aparatów fotograficznych, pierwszy model wyprodukował w 1902 roku i był to aparat skrzynkowy pod nazwą: Ilford Falling Plate. Pod koniec lat pięćdziesiątych marka Ilford zleciła niemieckiej firmie Dacora produkcję aparatów małoobrazkowych pod nazwą Ilford Sportsman. Różne modele tych aparatów było produkowane w Niemczech w latach 1957-1967.

Pierwszy Ilford Sportsman L został wyprodukowany około roku 1963 i był „bratem bliźniakiem” aparatu Dacora Dignette L, którego produkcja rozpoczęła się również w tym samym roku. Sportsman L był modelem niezwykle popularnym w Europie, głównie w Holandii. Aparat ten posiadał co najmniej trzy wersje obiektywu – Color-Subitar, Cassar i Color-Isconar – każdy o jasności 2.8 i ogniskowej 45mm. Mój egzemplarz posiada obiektyw Color-Subitar, produkowany przez ISCO Optische Werke Göttingen, a migawka wmontowana w obiektyw to Prontor 250. Czasy otwarcia migawki przedstawiają się następująco: 1/30, 1/60, 1/125, 1/250 i B. Przysłony z których możemy korzystać wynoszą od 2.8 do 22, a pierścień ustawiania przysłon chodzi płynnie, nie jest skokowy. Ostrość ustawiamy „na oko”, a odległości na obiektywie pozwalają na ostrzenie od 1-10m plus nieskończoność.
Producent wyposażył ten kompakt małoobrazkowy w światłomierz selenowy, masowo stosowany w aparatach fotograficznych w połowie XX wieku. Odczytu dokonujemy na górze aparatu, w okrągłym okienku znajdującym się obok sanek do lampy błyskowej. Ilford Sportsman L posiada także gniazdo synchronizacji z lampą błyskową, znajdujące się na froncie aparatu. Przycisk do zwalniania migawki również został zamocowany z przodu aparatu, po prawej stronie obiektywu.
Wizjer tego modelu mógłby być większy i jaśniejszy, ale ramka znajdująca się środku pomaga w doborze odpowiedniego kadru. Prawie zapomniałem o ciekawym „patencie”, który znajduje się na spodzie aparatu, producent zainstalował tam licznik klatek – takie rozwiązanie nie jest jednak domeną tylko tego aparatu, ponieważ wiele innych również posiada licznik klatek właśnie w tym miejscu. Jeśli jesteśmy przy spodzie aparatu, to gniazdo statywowe jakie posiada Ilford Sportsman L jest klasyczne i ma gwint 1/4″.

Jak pokazuje opis Ilforda Sportsmana L, nawet historia zwykłego jakby się mogło wydawać aparatu małoobrazkowego może okazać się ciekawa i zainteresować nawet laika. Mnie bardzo zainteresował fakt, że porządna angielska marka zleca wykonanie aparatu firmie z Niemiec, która nie oszukujmy się, nie jest i nie była potentatem w produkcji aparatów fotograficznych. Firma Dacora produkowała aparaty dla Ilforda przez 10 lat, także ten wątek też jest bardzo ciekawy, zapewne chodziło o pieniądze – bardziej opłacalna była produkcja aparatów w Niemczech niż w Wielkiej Brytanii.

Sportsman L to aparacik, który w czasach dzisiejszych nie budzi wielkich emocji, lecz w latach produkcji był bardzo popularnym modelem i chętnie kupowanym u nas w Europie. Solidnie wykonany kompakt był na wyposażeniu wielu rodzin w Niemczech i Holandii, gdzie był najpopularniejszy. Ilford Sportsman L, nie był cudem techniki, lecz jego niezawodność była przyczynkiem do spopularyzowania fotografii wśród ludzi pochodzących ze średnich klas społecznych.